فهيم الله امين زى

      دهغى څيره کى داسې جادو نغښتى وه چې هر چا به دهغى په خوا ورکتل.دهغى په سترګوکى 
خداى داسې روښنايى اچولى وه چې تنها داترى برخه منه وه، هغه داسې ساده وه چې سپينه به 
دى ورته ونه کړه په نيمه نه پوهيده، هسې نه چې داکڼه وه ولى تل به يى داويل چې ماسره په 
لوړ اوازخبرى کوه، دهغى په شونډو کى به موسکاله ورايه ځان معلوماوه، هغه ډيره با حياوه 
هميشه به يى سنګينى جامى اغوستى، هغى ډير لوړ ذوق اوانتخاب لاره.
هوکى:  يوه ورځ چې دادبس په تمځاى کى دهمزولوسره ولاړه وه ډيره پريشانه معلوميده 
يى ويل چې داپريشانه ده خودى داخبره چاته نه کوله زه ورنږدى شوم، ماچې ورته څيرى 
داپه ژړا وه اوپه ژړغونى اواز يى وويل چې په دى نړى کى داڅه روان دى داڅه وکتل کاملاً 
اوداولى کيږى، ماورته وويل چې اوښکى دي پاکي کړه ستاڅيره له اوښکوسره ښه نه کيږى 
ته په ژړاښه نه ښکارى ستا خوله په خندا ښه ښکارى. هغه په سوال اميزه څيره راته ښکارى 
غوسه غوندى شوه او ويى ويل چې ته څوک يى، ځان يى راته بيګانه وښود، ماورته وکتل اوپه 
ونه ويل او دپوهنتون دموترو دپارکنګ په لور چې هلته زماموټر ولاړوو رهى شوم. هيڅ هم 
دموټرو پارکنګ او دموټرو تمځاى ډير سره لرى نه وه ماددى خبرى اوريدى، چې ويل يى البته 
کوم داخرزمان غمخور دى چې راځى اوماسره غم شريکى کوى او وايى چې(ستاپه دا 
اوښکى ښى نه ښکارى) په تايى څه چې ښه ښکارى او که بدى احمق هلک داکاملاً سترګوکى 
او بيايى خپلوهمزولوته مخ واړاوه او ويى ويل چې همداسې ده کنه؟ لکه څنګه چې ليونى دى 
اوريدلى وى ورغږ مى کړه چې کاملاً همداسې ده. هغى وويل چې حقيقت تريخ دى ماداخبرى 
ماورته وويل چې ستاله لورى خودتورى ګذار هم خوږ دى ته خولادخبرى وايى، هغى کنه؟ 
چې ته دتورى وړنه يى، چون ماسره يى ددى خبرى ځواب نه وه چپ پاتى شوم او دخپل وويل 
ورمى پرانيست او موټر مى په ډير تکليف روان کړ لاله پارکنګ نه نه وم وتلى چې يو موټر 
ترغوږ شو چې ويل يى په دى دنياکى څوک ستاغم شريکى ته څه ضرورت نه لرى غږ مى 
درباندى نا وخته نه شى. لکه څنګه چې زماهميشنى عادت وو او دموټر تيپ به مى ډير ځه چې 
غږاوه دومره چې دتيپ واليم به هميشه اخر وو. نن هم همداسې وشوه دموټر دتيپ نه ډير لوړ 
اواز اچتيده نورنو مادهغى خبرى نه اوريدى او راسن ددى په مخ کى په ډير غرورسره لوړ 
شوم. کورته ته چې ورسيدم له ځان سره مى ويل چې څه دى کوله چې ورته ويل دى چه تير 
ژاړه پريښى به دى وه چې ژړل يى او که خندل يى په تايى څه، زمونږ پوهنتون پس له ته مه 
وو او پوره په څلورو بجوبه له درسه خلاصيدو لکه څنګه چې ماذيګرهم وو زه به کله څاښته 
دبآندى نه وتلم او هميشه به کورکى وم په دغه ورځ هم په کور کى وم ټليفون مى هم 
چارج ته مى کيښود چې ټليفون ته مى ديوى نااشنا نمرى نه ټليفون ته زنګ راواخيست او 
راواخيست اود اوکى او دلوړ اواز تڼى مى دواړه يوځاى کيښکودى، ټليفون راغى ټليفون مى 
وړى چې يو اواز مى ترغوږ شو چې ويل يى (مادرنه داسې هيله نه مى لاغوږ ته نه وه 
ورسته مى ډير کوښښ وکړ چې بيرته هغى نمرى ته زنګ ووهم درلوده) اوټليفون قطع شو. 
ځان په بستر واچاوه ماډير بد عادت لاره اوپه کورکى مى چاته خو رخ نه شو، همداسې مى 
امر وکړى چې داکارمه کوه او داکاروکړه، حتى دډوډى اجازه نه ورکوله چې پرمادى 
ځماډيروران عادت داوه چې چاسره به مى جوړجاړى نه کاوه که خوړلوته به هم چانه دعوتولم 
به مى هميشه حق په جانب باله نوهمدغه دليل وو چې ماته به زه ډير په ناحقه هم وم ځان 
همداسې بيده شوى وم، سباتقريباً اته بجى دخوبه پاڅيدم چادډوډى دخوړلوهم نه  ويلى، 
راغله او وي ويل چې سبانارى تياردى ماورته دسرپه اوهمداسې په بسترکى ناست وم مورمى 
نغلم او بيرته خوب وړى وم، ځماوړوکى ورو ډير شوخ اشاره وويل چې ګويادرځم خوزه وره 
خبرى کولى زه بيده وم ساعت دولس بجى شوى وى او وو او هميشه به يى ماسره په مسخرو 
شوى وو او راسن راغى ځمابستر ته او پرمايى لږ څه ځماوړوکى ورو دښوونځى نه راستون 
رانه وتښتيدو زه چې راويښ شوم، ساعت ته مى وکتل اوبه واچولى چې راويښ شم او بيرته 
وم فکرونوپسې واخيستم سرمى په زنګون کيښود، چې دولس بجى وى، په بسترکى ناست 
څودقيقونه پاڅيدم غوښتل مى چې پوهنتون ته دتلو بندو څوشيبى همداسې تيرى شوى ورسته له 
هيندارى ته ودريدم  ځان مى دپوهنتون په جاموکى وليد، بست ونيسم ځکه چې ناوخته هم وه 
خوب نه حقيقت وو، مادپوهنتون جامى نه وى بدلى کړى فکرمى وکړ چې خوب وينى خونه 
دکوټى نه دباندى نه وم وتى، په فکرونو کى ډوب وم دموټر اودپوهنتون نه دراتلونه تر دى دمه 
چالان کړ او دپوهنتون په لور روان شوم دپوهنتون وره ته کيليانى مى راواخيستى، او موټرمى 
شول موټرمى پارک کړ، او پوهنتون ته ننوتم دټولګى په چې ورسيدم څوک مى له سترګونه 
لکه چې زماپه وجود کى کوم عيب وى، ځان ته مى ښه لور روان وم هرچابه راته داسې کتل 
پيدانه کړهمداسې مى خپل تګ ته دوام ورکړ چې له په ځير وکتل څه عيب مى په ځان کى 
پريشانى ښه نه ښکارى ته انديښنى مه کوه زه ستاڅيره شانه راباندى غږ وشو چې له تاسره 
وکتل هغه راته ډيره خوشاله معلومه شوه سم دستى داسې پريشانه نه شم ليدلى ماچې ورته 
څوشيبى مى خپله څيره دهغى په سترګوکى وليده وروګرځيدم او نيغ يى په مخ کى ودريدم او 
مابايد داسې نه واى کړى خورانه وشوه ته خفه نه ورسته هغى وويل چې بښنه غواړم پرون 
تريخ دى کنه، اوبيامى خپله خبره هم وکړه چې شى ماورته ددى خبره تکرار کړه چې حقيقت 
ده کنه؟ هغه په خنداشوه او ويى ويل چې نه ستاله لورى دتورى ګذار هم خوږ دى ، همداسې 
پرتامى د شمال ګذار هم نه دى پيرزوکاملاً غلت او له حقيت نه لرى دتورى ګذار خوڅه .
هوکى: هغه ښکلى نجلى زمونږ په ټولګى کى وه او يوازينى نجلى وه چې ماسره به يى هميشه 
دزړه خواله کوله او هميشه به چې زه ټولګى ته ناوخته تلم دى به زماپوښتنه زمادنږدى 
کوله زه به هميشه پرى غوسه وم چې له هرچانه زماپوښتنه مه کوه داښه کارنه هغه ملګرونه 
فکرکوى؟ دى وويل چې پريږده چې هرڅه فکرکوى زمونږ يى پرى څه وايى دى، مونږ به څه 
دچاخوله وتړو پريږده چې وايىبه .
شپى ورځى همداسې تيريدى او مونږ به هميشه ديوبل ليدو ته بهانه لټوله، يوه ورځ چې 
ته ولاړم هغه نه وه راغلى، فکرمى وکړ چې څه کاربه لرى، همداسې څو ورځى پوهنتون 
چې هغه پوهنتون ته نه راتله، ومى غوښتل چې احوال يى واخلم ټليفون مى ورته تيرى شوى، 
ومى پوښتل چې پوهنتون ته ولى نه راځى او دامى زياته کړه چې غيرحاظرى دى وکړ او ترى 
اودابه بياښه نه وى هغى وويل چې زه نور پوهنتون ته کله هم نه راځم، ماورته وويل زياتيږى 
داسې څه شوى دى چې ته پوهنتون ته نه راځى هغى وويل چې ددى ويل ماته ډير چې ولى 
چې ولى نه راځم، ماپرى ټينګار ونه کړ چې نه ووايه چې داسې څه دى چې تهګران دى  ...
زړه مى نه منله چې دادى پوهنتون ته شاکړى او هره ورځ به چې پوهنتون ته تلم ددى په تمه 
مى څو شيبى دپوهنتون په انګړ کى تيرولى، خونه هغه به نه راتله او کله هم رانغلهبه .
هوکى: دهغى ورځى نه چې دى پوهنتون ته راتګ بند کړى وو زمونږتر منځ ټليفونى اړيکى 
کمى شوى وى، يوه ورځ مى وغوښتل چې ځان پوه کړم چې داچيرى دى او څه کوى هم 
غوښتل چې پوه شم چې ايا داخوشحاله دى اوکه نه، په همدى موخه مى ورته ټليفون اوومى 
ټليفون مى راواخيست او ددى شميره مى دايره کړه خو هر ځلى به هغى قطع کاوه خو وکړ، 
له څو وارى تکرار زنګ وهلونه ورسته هغى ټليفون ته ځواب ورکړ، ورسته له ډيرو ورسته 
هغى راته وويل چې نورماته ټليفون ونه کړى اونه به زه درته کله هم ټليفون وکړم، خبرو 
ونه غوښت او ټليفون مى قطع کړماترى دليل .
هوکى: همدازمونږ ورستى خبرى وى او بس زه نه پوهيدم چې داپه څه رانه خفه شوى ده، ډير 
فکر مى وکړ چې پيدايى کړم چې داولى او په څه رانه خفه شوى ده، څوورځى ورسته دهغى 
دليدو په لټه کى شوم او دهغوى دکورپه خوارهى شوم کله چې دهغوى کوڅى ته ورسيدم ومى 
ليدل چې دهغوى دکور ور پرانيستى وو او يوښکلى موټريى په انګړکى ولاړ وو، موټرمى 
راوګرځاوه او بيرته خپل کورته دتلوپه موخه دهغوى دکوڅى نه راووتم چې په لارکى مى هغه 
وليده هغى داسې وښوده لکه چې ماهيڅ نه پيژنى، ډير خوابدى شوم.
زه اوس هم نه پوهيږم چې داولى راځينى خفه شوه او داسې څه له مانه شوى وو چې دهغى نه 
وو خوښ شوى، اوس نو زه داسې يو ښار ورته ووايم اوکه بيدياژوند کوم چې د انديښنى، 
سرګردانى، غم، خوابدى، ځانځانى او داسې نور ښکلى نوماند ځايونه لرى، اوس نو زماله 
او ښکليو کورونو نه ښه نه راځى له ښارنه خوابدى يم او له کلى نه هم ښه خاطره نه لرم ماڼيو 
پوهيږم چې څه وکړم او چيرته ولاړم شم. صحرامى نه ده ليدلى چې څنګه ځاى به وى خو نه 
دومره پوهيږم چې هلته به داسې څه نه وى چې ماوځوروى هسې هم زه يوه شيبه دهغى له 
فکرونو او انديښنو نه نه يم اوزګار نوردژوند او مرګ پرواهم چندان نه راځۍ.

نورنو زه صحراته اوبيابان ځم دلته تم کيداى نه شم
خوادخپل اشناته ځم دلته نورى شپى سباکواى نه شم