سالک ته د فطرت شاعري بېخي يوستوې او تکراري ښکاري. د نويو جذبو د پارولو له پاره يې پيمانې ته لاس ورغزولی. خو ناويلې دې پاتې نه وي چې د نويو جذبو د پارولو په تکل پيمانې ته په لاس ورغزولو له يوستويتوب او تکرار څخه نه دی بې نيازه شوی. ځکه چې دی هم ځينې خواږه خوبونه بيا بيا لېدل غواړي.

د سالک پنځونې کټ مټ د ده به څېر دي- شور او ځوږ دی په کې- هياهو ده په کې- اپوټه اپوټه خبرې دي په کې؛ لکه د شفقونو رنګ، د آبشارونو آهنګ، د پيمانو کړنګ، د سترګو جنګ، د بنګړيو شرنګ، د خيالونو او فکرونو ګړنګ او تر دا ټولو ورهاخوا د مولانا ملنګ چې دغه واړه وجودي او شهودی تجربې يې د عاشقانه روح کرشمې دي؛ مثلا: «ستا خالق له تا بېل نه دی- ته خپل عاشقانه روح جوړه کړې يې.»

سالک د تکوين له ټولو عناصرو سره مينه لري: خاوره ده او که اوبه دي- اور دی او که باد. ځکه خو په هر لوري د سير او سفر لېوال دی.

((د اوښکو موسک)) د ښاغلي سالک ادبي ټوټې دي. هم په کې نوي نوزي شاعرانه خيالونه او انځورونه شته او هم په کې ځينې فلسفي مفاهيم. البته، د اظهار انداز يې د ټيګور د ګيت آنجلي پښتو ژباړې ته ورته دی- هغه چې مرحوم استاد بېنوا ژباړلې ده. له دې کبله چې خليل جبران او رابندر نات ټيګور يې د خوښې ليکوال دي نو ځينې نور اغېز يې هم ورباندې جوت دی.