|
اغـــلــې
زرلــــښت حفیــظ
|
|
زه به هغه ګلالې يمه
هو زه ګل ته ګلالې وې زه هغه پسرلنې ګل ومه چې د پسرلي راتګ سره شنه شولمه
لښته شولمه غوټۍ شولمه
کله به سره ګلاب کله زيړه او کله شين زرغون دومخي زمانۍ خپل خيالو سره خندولمه
دسهار محال کې سهارني
وږمو کې راتله
|
|
|
|
|
يوازې تاته
ګرانې! زما د زړه ور ستا راتګ ته په تمه دی او تل غواړي ستاسو په ليدلو سره خپل
ځان وويني، تاسو که هرڅه فکر کوی،
|
|
|
|
مینې
دا ته یې چې بایللي او مین زړونه د عاشقۍ په رنګین، ورښمین او
خواږه تار سره تړې او د ښایستونو په جامه کې پوښلي شیرین
پیغامونه د وړانګو په پوسته او د عطرو په مستۍ کې یوه خوا او
بله خوا لیږې
|
|
|
|
ستا د مينې ځنځير
ته دشين اسمان په لمن کې د سهار ستورې يې
ته هغه سپوږمې يي
چې دښايست ساری دی نشته
|
|
|
|
ادبي ټوټه
زما د ليکونو شهزاد ګي شاعره
|
|
|
|
زغن دیوالونها
ډیرو خلکو ډیروځورولم
چامې ارمانونه ورژول
|
|
|
|
باور
زماوس په خپل لیونتوب باورراغلی
ځکه خو ځنځیرونه خپل برخلیک راته ښکاریږي
|
|
|
اغـــلــې
حفیــظزرلــــښت
|
|
د پسرلۍ په موسم ستا دخيا لونو دونيا
دا هم يو شين سهار وو دلمر زرينی وړانګي د غر تر شاه ورور را پورته کيده
دغر لمن په ارغواني ګلانو پو ښل شوي وو او طبعيت ځانته داسی ښکلارا
غوره کړی وو چې د پسرلۍ منظره له ورايه په کې معلويده٠
|
|
|
|
دهنراوادب دښکلاپه مسابقه کې
هنر داسی ښکلا دی چې خداې(ج) دليکوالانو په ليکنو او دهنر مند په اواز کې پيدا کړی
دی
|
|
|
|
ګل
یاره زه خو پرې دومره شیدا شوی یم چې د ځلاوو ځوانیمرګې ناوکۍ یې زما خیال د
حیرت یوې داسې نړۍ ته ورسره وړی دی چې زړه مې را ته وايي ژوندی یې ګړوت
خپلې مینې تږې ورشو پرې یو دم خړوبه کړهداو .
|
|
|
|
بدرنګې
زه چې ماشوم وم سپږمۍ مې ډیره خوښیده
ډیر ځلې به مې مورته ضیدوکو چې سپږمۍ راته راکته کړي
اوزه لوبې ورسره وکړم
|
|
|
اغـــلــې
حفیــظزرلــــښت
|
|
د نارنج ګل په موسم
هغه ورځ بيا رانه غې
کوم چې دښکلې پسرلې په ګل ورينو وړانګو
زما دهيلو دنازونو غوټۍخوله په خندا پرانسته
|
|
نور
|
اغـــلــې
زرلــــښت حفیــظ
|
|
تا ته ډالې در کوم
ته هره ورځ په شانته سپينه رڼا
لکه دلمر په شان ځلانده څيره
|
|
نور
|
|
ملګرو زما له دې وينا سره به هوکړه کوﺉ!
زموږ په کلي کې به خلکو ويل:
دغه نړۍ د غوايي پر دوو ښکرو ولاړه!
که يو يې کوز کړي زلزله جوړيږي!
|
|
نور
|
اغـــلــې
زرلــــښت حفیــظ
|
|
زما دګلونو دونيا
زما د ګلونو دونيا به تل تازه وي ځکه چې ګل زما د اوښکو پرخه پر مخ ګرځوي او کله
د چې زه ورته د اوښکو ډک لمن يوسمه او د زمانې د ناخوالې څخه ستړۍ شمه نو بيا په
وارختايې دګل په مخه ور منډه کړمه ګل راته خاندي ګل راته دښکلا غيږ راکوي ګل
نوې پيغلتوب دونيا را په يادوي او ما ته په پرله پسی ډاډ را کوي ماته وايي! ای زما
ګوره زه ګلاب يم زما ښايست ته ګورهماته
|
|
نور
|
|
هغه يوه پښتنه ده
يو خوږه خداې خو د دونيا ټول د ښکلاګانو ملکه دې ګنلې اوګرځولې ده چې کله موپر مخ
کې د حيا مسکا درته هرکلې وايي د حيانه يې مخ سره واوړي او په تورو ښايسته راشي
نه يو رقم ځلا ليدل کيږي خو په سختې به درسره سترګه په سترګه شيسترګوپه
|
|
نور
|
|
دزړونوژړا
هغه زړه چې دبل له قهره ،تېزې خبرې اوغصې څخه ژاړي دماشوم په سينه كې دى
|
|
نور
|
|
دژوند خواږه
پېغله شوې شپه لاهمغسې دتي خورماشوم په څېرپه نيمه كۍ ژبه غږېده ،زه يې په
ډېروخبرونه پوهېدم
|
|
